Bugün takvimler o malum günü gösteriyor. Şehrin vitrinleri çiçeklerle süslü, sosyal medya "canım annem" kareleriyle dolu. Ben ise bir yanımda iki aslan parçası oğlumun sıcaklığı, diğer yanımda 30 Ağustos 2022’de kalbime gömdüğüm annemin derin sessizliğiyle yazıyorum bu satırları.
Yalan yok, bu yazıyı yazarken kalbim fena acıyor. Parmaklarım klavyede gezinirken boğazımda o hiç geçmeyen düğümle oturuyorum. Bazı acılar eskimiyor İpek, diyorum kendi kendime... Sadece o sızıyla el ele yürümeyi öğreniyoruz.
Şehrin Telaşından Köyün Toprağına...
Bugün selamım sadece kutu kutu hediyelere değil; hayatın yükünü sessizce sırtlanan o güzel kadınlarımıza.
Şehirde, trafiğin ve mesainin ortasında evladına bir nefes huzur yetiştirmeye çalışan beyaz yakalı kardeşimden; köyde, sabahın köründe nasırlı elleriyle toprağı uyandıran, sırtında küfesiyle hem tarlaya hem yuvaya yetişen o koca yürekli ablama kadar... Hepinizin o yorgun ama şefkatli ellerinden öpüyorum.
Hele o evlatlarını tek başına, kimseye yaslanmadan, hem ana hem ata olarak büyüten "dev kadınlar"... Sizler fırtınanın ortasında yıkılmayan tek kalesiniz. Gece herkes uyuduğunda, yorgunluktan sızlayan ayaklarınızla değil, "yarın çocuklara nasıl yeteceğim" diyen o mağrur kalbinizle verdiğiniz mücadeleyi görüyorum. Sizler, gücün bu dünyadaki en gerçek halisiniz.
Yüreği "Anne" Diye Atan Herkese
Bu gün sadece doğuranın değil;
*Bir canın hasretini sabırla bekleyen anne adaylarının,
*Evladını toprağa, kokusunu rüzgara emanet etmiş o yaralı yüreklerin,
*Hiç anne şefkati görmediği halde, dünyaya merhamet dağıtan o koca gönüllülerin,
*Bir yetimin başını okşayan, bir can dostuna yuva olan, yani kalbi "anne" gibi çarpan kim varsa herkesin günüdür.
Ve Bizler... Gökyüzüne Bakıp Gülümseyenler
30.08.2022... Sığınacak limanımın kapandığı, çocukluğumun evsiz kaldığı o gün. Annesiz bir Anneler Günü, insanın içindeki o küçük kız çocuğunun sessizce ağlamasıdır.
Annesi yanında olmayan dostlarım; bugün o boşluk her zamankinden daha çok sızlıyorsa, yalnız değilsiniz. Ben bugün iki aslan oğlumun saçını okşarken, annemin elimin üzerindeki o görünmez elini hissediyorum. Onlara her bakışımda annemden bana miras kalan o "yıkılmaz" kadını görüyorum. Bizler, onların bu dünyadaki bitmeyen şarkılarıyız.
"Anne ölünce evlat büyürmüş" derler ya; aslında sığınacak kalesi yıkılırmış insanın. Ama biz o kaleden kalan taşlarla, evlatlarımıza daha güçlü yuvalar kuruyoruz.
Annesi yanında olanlar; gidin ve o kokuyu doya doya çekin içinize. Bizim gibi annesi gökyüzünde olanlar; elinizi kalbinize koyun. O tam orada, sızladığı kadar gurur duyduğu yerde...
Tüm annelerin, evladına hem yol hem yoldaş olanların ve yüreği merhametle atan her kadının günü kutlu olsun.